ONLY DO LIKE EVA HESSE - Studio Manuela Porceddu
Een zoektocht naar het maken van autonoom werk. Hoe ontstaat het werk? Hoe maak je zonder bang te zijn. Untitled. Pencil drawing, Manuela Porceddu, 2016
drawing, pencil, manuela porceddu, 2016, art, inspiration, time, rock, symbolic, dordrecht, singel 222,
22135
post-template-default,single,single-post,postid-22135,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,select-theme-ver-3.2.3,menu-animation-underline,wpb-js-composer js-comp-ver-4.12,vc_responsive
Untitled. Pencil drawing, Manuela Porceddu, 2016

ONLY DO LIKE EVA HESSE

NOTE TO MYSELF

Wat wordt dit voor post? In ieder geval een kwetsbare post.

Vragen, onzekerheden, twijfels en gedachten neergesmeten in een hoekje van het internet. Zo voelt het. Ik ben zoekende. Naar de bekende ‘focus’, naar urgentie binnen het vakgebied en naar een tastbaar beeld waarin ik mijn rol en werk kan herkennen.

Een zoektocht naar het proces van het maken (van zelf geïnitieerd werk). En hoe dat werk eruit ziet, wat het moet voorstellen en hoe urgent het is, of het wel urgent is. Hoe ik daarmee bijdraag, of bijdragen een taak is van de kunst, van kunstenaars. Of er een duidelijk verschil is tussen het werk van een grafisch ontwerper en een kunstenaar en of ik me daar iets van aan wil trekken…

Het verlamt me op dagelijkse basis. Het denken aan het maken van werk, beïnvloed het maken doordat ik het niet maak. Het werkt dus niet om er over te denken. Het werkt enkel en alleen als ik me distantieer van het denkproces, van het conceptuele of inhoudelijke waar ik juist altijd zoveel houvast aan ontleen.

Daarom bekijk ik nogmaals de documentaire over Eva Hesse. Ik vind inspiratie in haar werk. In het begin van haar carrière ervoer ze misschien wel een soortgelijk gevoel van onbestemdheid. Niet dat ik me enigszins kan vergelijken met haar. Ik put enkel kracht en inspiratie uit haar prachtige woorden en haar waanzinnig fijnzinnige werken. Ik haal troost uit de brieven die ze uitwisselde met haar grote vriend Sol Lewitt.

Zij schreef: “Ik rommel maar wat aan… Ik begin steeds met nieuwe dingen… Ik vertrouw mezelf niet genoeg om wat voor idee dan ook uit te werken. En dus ben ik constant bezig iets aan mijn verwarring te doen, al dan niet toe te laten. Al werk ik niet door, de ideeën laten me niet los…”. Hij antwoordde haar: “Zeg eens val dood tegen de wereld. Je heb er alle recht toe. Jij bent niet verantwoordelijk voor de wereld, alleen voor je eigen werk. Dus, MAAK het!”

Goed, dus ik ga nu maken. Voor mezelf, voor Eva en Sol.